Hoofdstukindex:


Eelco Gelling

"In tegenstelling tot Harry wilde Eelco altijd spelen. Maar die was weer zo lui als de donder en die kreeg ik soms met geen mogelijkheid op tijd zijn huis uit. Hij was altijd te laat, met de vreemdste smoezen! Stonden we met het busje voor zijn deur, dan moest hij nog douchen, of zijn haar wassen of een boodschap doen of z’n vriendin een beurt geven, weet ik veel! Ook daar hebben we een hoop gesodemieter over gehad, want Harry ergerde zich daar groen en geel aan. Op het laatst zei hij: Je komt mij maar als laatste ophalen, eerst Eelco. Daar heb ik uiteindelijk wat op gevonden. Als we om vier uur moesten vertrekken, sprak ik met Eelco om twee of drie uur af en dan was ik al blij als we hem om vier uur inderdaad in de bus hadden. Ik had in die jaren maar één prioriteit: Heb ik de boel compleet in de bus? Zijn we niet te laat? En gaat het optreden door?"

XXartikelvenhuizen24a"Hans Kinds is nog een tijd roadmanager geweest. Als ik niet mee kon, regelde Hans de zaken. Dus hij reed ook de band. Nou die heeft eveneens een hoop ellende beleefd hoor. Op een gegeven moment hadden we ergens een optreden. Gelling was weer veel te laat en toen is Hans eerst Muskee op gaan halen. Maar die jongens waren de vorige avond zó ongelooflijk dronken geweest, dat Harry niet wakker te krijgen was. Toen was de maat vol en is Hans naar mij gereden. Hij zei: Hier heb je de bus en de sleutels, het is klaar. Ik doe dit nooit meer."

"Zowel Muskee als Gelling hadden geen rijbewijs. Dat hebben we lang stil weten te houden, maar de politie in Assen wist het wel geloof ik. Ook daar heb ik gedoe over gehad, deels door m’n eigen schuld. Ik woonde in de Savornin Lohmanstraat in Assen en ik had een mooi sportautootje. Gelling kwam bij me en vroeg of hij m’n auto even mocht lenen. Nou neem maar mee, zei ik. Wist ik veel dat ze de kroeg in gingen… In de Molenstraat reed hij twee personen aan. Mensen gewond naar het ziekenhuis, auto total-loss. Hij was niet verzekerd natuurlijk. Die lui wilden terecht een schadevergoeding hebben. Dat heb ik toen allemaal opgelost en de politie erbuiten gehouden. Dat heeft ook weer aardig wat duiten gekost, maar ik wilde Eelco daar niet verantwoordelijk voor stellen. In het Museum staat de motor van Harry. Fraai exemplaar, hij reed er regelmatig op, maar zonder motorrijbewijs…"

"Na Desolation en Groeten uit Grollo was C+B de nummer één groep van Nederland. We hadden uiteraard ook het geluk dat Eelco bij ons speelde. Ten opzichte van Harry is hij altijd ondergewaardeerd gebleven vind ik. Gedeeltelijk had Eelco daaraan zelf ook schuld. Hij was een lieve, bescheiden, beleefde jongen, maar ook naïef, gauw over te halen, snel aan de middelen en niet zo’n beetje ook. Maar een fenomenale gitarist. Luister eens naar The Sky is Crying, hoe Gelling daarop speelt. Die solo, dat doet niemand hem na. Gelling haalde dat aparte geluid uit die Gibson Les Paul. Dat was echt zijn kind. En achteraf gesproken: Misschien was het voor Eelco zelf wel het beste geweest als hij destijds met Van Morrison na dat rampzalige toerneetje hier was meegegaan naar Amerika. Morrison was diep onder de indruk van Eelco’s spel en wilde hem graag meenemen. Ik weet niet of Eelco dat zou hebben gered. Maar hij had een goede kans gehad om het daar te maken, dat weet ik zeker."

"Ik ben bij Eric Clapton thuis geweest, samen met John Mayall en ook Mayall vond dat Gelling één van de beste gitaristen was die hij ooit had gezien, beter zelfs dan Clapton! Diezelfde mening had ook Alexis Corner, de vader van de blues in Engeland. Wij waren goed bevriend met elkaar en ook hij was helemaal gek van Gelling. Hij vond hem fenomenaal. Ik heb Eelco nooit tegengehouden. Maar hij maakte zelf de keuze om te blijven, althans destijds. En daar was ik blij mee, want één ding stond bij mij voorop: Harry en Eelco bij elkaar houden. Want zij waren de as, de kern waar de hele groep om draaide, ongeacht in welke bezetting. Dat is me ook gelukt, tot 1976."

XXartikelvenhuizen22"Eelco kreeg natuurlijk door de jaren heen grote lichamelijke problemen, door alle rotzooi die hij heeft gebruikt. Ook z’n geheugen liet hem in de steek. Hij is een boel kwijt hoor. Uiteraard had zijn gitaarspel daar ook steeds meer onder te lijden. Eelco speelde nog een tijd in z’n eigen band, maar dat schijnt ook helemaal over te zijn. Ik sprak hem nog bij de opening van de tentoonstelling in het C+B Museum in april van dit jaar. Ik had gehoord dat hij hard van z’n fiets was gedonderd en vroeg: Wat hoor ik nou Eelco, ben jij van je fiets gevallen? Waarop Eelco antwoordde: O ja, is dat zo, daar weet ik niks van, vertel eens? Dat is dus typisch de Eelco van dit moment…"

"Harry Muskee en Eelco Gelling hadden een absolute haat/liefde-verhouding. Ze konden niet met, maar ook niet zonder elkaar. Muskee gaf vaak af op Gelling en andersom ook. Dan wilden ze niet met elkaar optreden en moest ik de boel weer sussen. Even later vlogen ze elkaar weer om de nek. Dan dacht ik: OK, weer een optreden gered. Soms hadden ze echt verschrikkelijke ruzie met elkaar. Maar even later op het podium waren het weer dikke vrienden… Alleen toen Eelco naar de Earring vertrok, was het over. Dat heeft Harry hem nooit, nooit vergeven…"

Naar boven