Hoofdstukindex:


Harry’s nukken

"Met die nukken van Harry heb ik wat stellen gehad zeg. Ach man… Harry was een goede, maar zeer aparte en vaak lastige jongen hoor. Ik heb genoeg concerten afgezegd omdat hij gewoon geen zin had om op te treden. Smoezen moeten verzinnen dat hij ziek was of zo. Als Harry het voor de kop had, was het vaak niet te best. Ik ging voor ieder optreden die gasten met angst en beven ophalen. Want er was altijd wel wat. En dan gebeurde het nog hoor, dat Harry onderweg zei: Ik heb keelpijn of ik heb geen zin, ik treed dus niet op. En dan moest je lullen als Brugman. Soms lukte het om hem over te halen, maar vaak ook niet. Dat was zo merkwaardig… Zodra we Drenthe verlieten, was het mis met Harry. En als we bij terugkeer Meppel voorbij waren, was het weer OK. En in het buitenland kon je het vaak helemaal vergeten! Ik heb heel wat processen moeten voeren en schadeclaims afgehandeld van woedende zaaleigenaren die op het laatste moment voor een volle zaal moesten bekennen dat het concert niet doorging. Waardeloos natuurlijk…"

"Als we een weekend in het westen optraden, had het geen enkele zin om na ieder concert terug naar huis te rijden. Soms hadden we wel vijf optredens in drie dagen. Ik stelde dan voor om twee nachten een hotel te pakken. Maar dat wilde Harry bijna nooit. Als er enigszins de mogelijkheid was om naar Drenthe terug te gaan, reden we iedere nacht gewoon dat hele eind terug, met negentig kilometer per uur in het busje. Vaak tot grote ergernis van de andere bandleden."

 

XXartikelvenhuizen25"In Engeland overkwam ons dat ook. We hadden er een korte toernee. Kwamen we in een of andere club, bleek de piano vals, en dan zei Harry: Hier speel ik niet. Hij had ook om een pianostemmer kunnen vragen of zo, maar dat kwam niet in hem op. We hebben er verschillende concerten gemist omdat Harry niet wilde optreden. Dat heeft ons handen met geld gekost."

"Toen de toernee was afgelopen, waren de jongens trouwens plotsklaps gevlogen, terug naar Nederland, zonder iets te zeggen. Ik zat met Anton Witkamp van Philips nog in het hotel. Ik had totaal geen geld meer, omdat we van die afgelaste optredens geen cent hadden gebeurd. We hadden alleen een vliegticket terug naar Schiphol, maar ik moest nog wel die dikke hotelrekening betalen. We zijn naar beneden geslopen en op onze knieën langs de balie naar buiten gekropen. De eigenaar zat in zo’n hokje met een schot eronder en zag ons gelukkig niet…" 

"We hebben er ook mooie dingen gedaan hoor. Zoals een succesvol optreden in de beroemde Londense Marquee club en dat was toch wel bijzonder voor een bandje uit Holland. We hadden in Engeland echter veel meer kunnen bereiken. Maar we hebben er onze eigen glazen ingegooid. Ik heb er nog wel een andere leuke anekdote aan overgehouden. We moesten spelen in een goede club, met een beste reputatie en een keurig publiek. Herman Deinum was onze bassist en zo dronken als een kanon. Ze stapten het toneel op, dat toch een paar meter boven de zaal uitstak en Herman liep met zijn basgitaar gewoon rechtuit naar de rand van het podium. Vervolgens stond hij doodstil, maakte een diepe buiging en tergend langzaam zakte hij met zijn hoofd steeds verder voorover. Na een paar seconden donderde hij met gitaar en al van het podium af die zaal in. Wij moesten daar zó verschrikkelijk om lachen... Maar de keerzijde was dat Deinum niet meer opstond. Hij was volledig van de wereld. We hebben nog even gespeeld zonder bassist, maar dat ging natuurlijk niet. Het verdere optreden werd afgelast en dat kostte ons dus weer een bom duiten…"

Naar boven