xxxartikelmeyers6Singer/songwriter Egbert Meyers presenteert op 27 oktober tijdens het muziekfestijn Blues In Grolloo een DVD met daarop een bijzondere videoclip van het nummer Song to the Legend, dat hij speciaal voor Harry Muskee schreef.
De muziek van C+B en zijn vriendschap met Muskee lopen als een rode draad door het leven van de in juni 1948 in Grolloo geboren muzikant.
Over het waarom van deze DVD en zijn herinneringen aan Harry Muskee spraken wij met Egbert op een voor de hand liggende lokatie, namelijk caf
é Hofsteenge, waar door Meyers en Muskee menig genoeglijk uurtje werd verpoosd.

"Mijn geboortehuis, een prachtige oude Saksische boerderij, staat een straat verderop, aan de Middenstreek," vertelt Egbert. "Egbert Streuer woont er nu. Ik herinner me de jaren dat Harry Muskee hier kwam wonen nog heel goed. Op warme zomeravonden, als de ramen los waren, kon je de Blizzards horen repeteren. Daar was geen ontkomen aan. Het was toen natuurlijk hartstikke stil hier. Je kon een koe horen in het land en een enkele auto die door het dorp kwam. Verder niets. Dus de muziek van de Blizzards, die door veel mensen hier als pestherrie werd omschreven, viel wel op. Grolloo was toen een onontdekt oord, stond nog niet op de kaart. Hoe kan het veranderen: van boerendorp tot bedevaartsoord."

Andere wereld
Vanaf het moment dat Egbert op de middelbare school in Rolde zat, veranderde zijn leventje compleet. "Ik kwam als boerenzoon in contact met een heel andere wereld, waar ook nieuwe muziek bij hoorde. Eén van mijn klasgenoten was Johan Derksen. Johan kwam elders uit Nederland weg en had al een totaal andere levenservaring dan ik. Hij luisterde naar zenders als Radio Luxemburg en American Forces Network. Hij vertelde daar enthousiast over en ik had op dat moment nog steeds accordeonles… Zo groot was dat verschil! Johan zei: Gooi dat ding toch aan de kant man, dat is achterhaald, er is nieuwe muziek: country en blues. Door het luisteren naar die zenders en wat ik in Grolloo van C+B hoorde, kwam ik voor het eerst in contact met de muziek van Hank Williams en Jimmy Rodgers. Dat sprak mij toen erg aan."

xxxartikelmeyers2Ondertussen bezocht Egbert Meyers af en toe de boerderij van Harry Muskee. "Rond 1964 heb ik Mus voor het eerst ontmoet, in Assen denk ik. Kort daarna kwam hij hier wonen. De eerste keer dat ik in zijn boerderij kwam, schrok ik wel even. Het was er steenkoud. Er was bijna niks, alleen een kraantje op de deel. Harry was zeven jaar ouder en bekend, dus ik keek enorm tegen hem op. Later viel dat leeftijdsverschil weg en werden we vrienden. Harry had een brede belangstelling en onze gesprekken gingen altijd alle kanten op. Als Harry geen geld had, vroeg hij aan mij: Wil jij even boodschappen doen? Er was hier in Grolloo nog een dorpswinkel. Ik ging er dan naar toe en kocht op rekening van mijn ouders. Want ik had ook geen cent natuurlijk. Ik was als de dood dat ze er achter zouden komen…"

Reportage
Er is die beroemde zwart-wit reportage voor het programma Vjoew van de AVRO-televisie uit 1966, waarin C+B vanuit de boerderij wordt geportretteerd. Op de deel spelen ze hun muziek. Nederland maakt voor het eerst kennis met de rauwe blues uit Drenthe. De nog piepjonge presentatrice Ilona Visser stelt met een hoog stemmetje benepen de vragen, zeer onder de indruk van dat ruige bandleven. Uiteraard komt Harry Muskee ook uitgebreid in beeld. We zien hem lopen door zijn Grolloo, achteloos zwaaiend tegen een jongeman die hem op een witte Puch passeert (foto boven). Dat was Egbert Meyers…
"Harry was één van de mensen die destijds de gang van mijn leven bepaalde en die aantoonde dat er ook een andere wereld was dan alleen zo’n kleine agrarische gemeenschap. Zijn muziek droeg daar zeker aan bij, die maakte veel bij me los. De blues was daar altijd onderdeel van. De sleutel naar de vrijheid… Ik kreeg een grotere actieradius, mede door die Puch. In de jaren daarna kruisten onze paden elkaar vaker. Harry en ik kwamen soms bij elkaar over de vloer. We hadden het bijna nooit over muziek. Als ik over Harry praat, heb ik het over hem als mens, niet zozeer als muzikant. Hij leende boeken over de geschiedenis van de indianen van mij en ik bluesboeken van hem. Ik wil ze wel weer terug hebben, zei hij er altijd nadrukkelijk bij. Want ik ben er al een stel kwijtgeraakt…"

Nukken
Ook Egbert is bekend met de nukken van zijn vriend. Hij kan er gelukkig nog steeds om lachen. "Harry en ik zaten een keer in de jury van de SNS Bank Cultuurprijzen en we moesten een prijs toekennen aan nieuw, veelbelovend talent. Dat ging volkomen op Muskiaanse wijze. Harry belde op en vroeg: Wie vind jij dat die prijs moet hebben? Mijn voorkeur ging sterk uit naar Skik, met Daniel Lohues. Dan ben ik er ook uit, zei Harry, het wordt Skik. Ik zei toen dat we toch wel even met het andere jurylid moesten overleggen. Helemaal niet, riep Harry geïrriteerd, want die andere kandidaten zijn allemaal waardeloos, dus Skik krijgt die prijs! En zo geschiedde…"

xxxartikelmeyers4Aangestoken door de interesse en aspiraties van zijn vrienden, waagde ook Egbert Meyers zich op het muzikale pad. In 1963 speelde hij met Johan Flissaard en Henk Lanting in het Grollose bandje The Jets (foto links, met Egbert in het midden). Aanvankelijk maakte en zong hij countrymuziek en bluegrass. In de jaren zeventig nam hij kennis van een nieuwe generatie singer/songwriters, zoals Townes Van Zandt en Mickey Newbury. Die muziek stal al snel zijn hart. "Mickey Newbury hoorde ik voor het eerst rond 1972, dankzij Wim Bloemendaal en zijn radioprogramma Nashville. Ik kocht LP’s van Newbury, evenals Harry Muskee en Johan Derksen, die ook grote fans waren. Newbury overleed in 2002. Ik heb diverse malen contact met hem gehad. Hij was een heel belangrijke liedjesmaker in Amerika, die echter bij weinigen echt bekend is. Alle grote artiesten hebben nummers van hem gezongen. Elvis Presley sloot zijn optredens in Las Vegas altijd af met Newbury’s medley American Trilogy."

Drentstalig
Egbert Meyers reisde verschillende malen naar Texas, Tennessee, Florida en Alabama, waar hij optrad. Hij bouwde er een vriendenkring op, waarmee hij nog steeds veel contact heeft. In 2004 bracht hij de Engelstalige CD Bluebonnet Blues uit, geïnspireerd door Mickey Newbury. Het titelnummer gaat over de velden met bluebonnets (lupines) rond Fredericksburg.

Ondertussen verloochent Egbert Meyers zijn eigen afkomst en achtergrond niet. Integendeel zelfs. Sinds de jaren tachtig van de vorige eeuw schrijft en zingt hij voornamelijk liedjes in het Drents, die inmiddels op diverse CD’s zijn uitgebracht. In 2006 richtte hij de Stichting Drentse Muziek Maatschappij op, waarvan hij tevens voorzitter is. "Harry Muskee vond het wel goed wat ik deed, hoewel het niet bepaald zijn ding was. Ik heb hem één keer kunnen overhalen om samen met mij een nummer in het Drents op te nemen: De zanger en de blues, op mijn CD Dreuge Dunder."

XXXartikelmeyersRecente projecten van Egbert Meyers zijn Ode an de Ao, een symfonisch muziekproject over het stroomdal van de Drentsche Aa en de zeer succesvolle Drentse Bluesopera uit 2011.

"Harry zou ook iets doen in de Bluesopera. Dat hadden we tijden daarvoor al afgesproken. Maar toen de Bluesopera werd opgevoerd, was Harry al veel te ziek om nog mee te kunnen doen. Op 18 september 2011 kregen we de eervolle gelegenheid om de Bluesopera éénmalig in Carré in Amsterdam op te voeren." Egbert slikt even en vervolgt: "Toen we daar optraden dacht ik: Shit man, hier had Harry moeten staan. En dat was verdomd moeilijk. Acht dagen later is Harry overleden."

Gezondheid
Zijn dood is Egbert niet bepaald in de kouwe kleren gaan zitten. Rond die periode kampte hij zelf met gezondheidsproblemen. In maart 2011 werd hij getroffen door een TIA, twee maanden later gevolgd door hartkrampen. Na een hartoperatie volgde een geruime herstelperiode. "Ik heb Harry nog opgezocht in het Wilhelmina Ziekenhuis, waar ik revalideerde. Korte tijd daarna overleed Mus. Ik was ook bijna aan de beurt. Dat zet je toch aan het denken. Ik ben blij en dankbaar dat ik nog door mag. Je gaat anders tegen het leven aankijken. Ik geniet bijvoorbeeld meer van vrouw en dochter, vrienden en van de natuur."

In het weekend vóór Harry’s overlijden kon Egbert 's nachts niet of nauwelijks in slaap komen. "Ik was heel erg met Harry bezig. Een paar dagen eerder had ik afscheid van hem genomen. Wellicht was het een voorgevoel. Er kwamen allerlei momenten naar boven die ik met Harry heb gedeeld. Ik dacht: Hier moet ik iets mee, mogelijk alvast als een soort verwerking. Harry was een man die mij zijn vriendschap gaf en vanuit die verbondenheid heb ik Song to the Legend geschreven. Het is emotioneel en zeer persoonlijk en daarom heb ik ook besloten om het niet commercieel op een eigen CD of zo uit te brengen. Ik heb de DVD, die in een kleine oplage van 250 stuks verschijnt, voor het C+B Museum gemaakt. Daar mag het verkocht worden en de opbrengsten komen ten goede aan het Museum."

xxxartikelmeyers5Tot slot zegt Egbert, met een knipoog: "Na alle jaren die ik van de muziek van C+B heb genoten en nog altijd geniet, is dit een kleinigheid. Dit kan ik terugdoen en ik hoop dat Harry het daarboven een beetje waardeert…"

Voor verdere informatie over Egbert Meyers kan men terecht op zijn website: www.egbertmeyers.com

Naar boven