xWillyMiddelinterview3Op zijn werkkamer heeft hij een interessante foto staan. Cuby & the Blizzards, gefotografeerd bij hun busje, voor de boerderij van Miep Huisman in Norg. Op de achterkant is geschreven: 'Voor Willy Middel, ter ere van zijn negentiende verjaardag op 14 juli 1964, van Cuby en de three Blizzards'. De foto is voorzien van handtekeningen. "Die heeft hier jaren gestaan," vertelt Willy. "Pas veel later kwam Harry Muskee hier, zag die foto en wilde heel graag een afdruk hebben omdat één van die twee hondjes (die D’één en D’ander heetten) van Miep erop staat. Het is een karakteristiek plaatje, waarop Eelco Gelling en Dick Beekman voor de grap een pruik dragen. Ik koester die foto nog steeds."

Willy Middel behoeft als eerste bassist van C+B nauwelijks enige introductie. Hij werd geboren in 1945 en woonde in de Groningerdwarsstraat in Assen. In de beginjaren zestig volgde hij  een opleiding bij de PTT in Groningen. Met enkele buurtgenoten was hij als bassist lid van The Sinister Silhouettes. Later werd hij gevraagd voor The Rocking Strings, de voorloper van C+B. Na de omdoping tot Cuby & the Blizzards maakte Middel die legendarische eerste jaren mee, waarin een handvol singles en drie elpees werden opgenomen: Desolation, Praise the Blues en Groeten uit Grollo. Toen eind 1967 de groep werd geteisterd door interne problemen, verliet hij de band. Op een enkele uitzondering na raakte Willy nooit meer een gitaar aan. Hij werkte bij de Stichting Opbouw Drenthe en daarna twintig jaar bij de Schooladvies en
-Begeleidingsdienst. Ook startte hij een succesvol éénmansbedrijf (MiddelVision), dat onder meer educatieve multimedia-programma’s voor het onderwijs maakt. Van het uitgebreide interview voor deze website volgen hieronder de meest interessante passages.

XXXinterviewwilly2Over het begin: "In mijn vrije tijd luisterde ik veel naar de radio, vooral naar de buitenlandse zenders. Toen ik me een beetje bewust werd van muziek, had de gitaar meteen mijn interesse.
In The Sinister Silhouettes speelde ik op een zelfgebouwde basgitaar. Daarvoor had ik uren bij muziekwinkel Tonika aan de Varkensmarkt in Assen staan kijken. De basgitaar die daar lag, bouwde ik minutieus na. Van een afgedankte Spaanse gitaar nam ik de hals en ik kocht een element. Ik probeerde er zo goed als dat ging een Fender-gitaar van te maken.
The Sinister Silhouettes bestond, net zoals veel andere Asser bandjes, uit enkele jongens uit de buurt, in mijn geval de Groningerdwarsstraat, vlakbij café Boele Geerts, waar we later veel hebben gerepeteerd en opgetreden.
Met The Silhouettes speelden we muziek van vooral The Shadows, The Everly Brothers en Duane Eddy."

Over platen kopen: "Ik kocht mijn grammofoonplaten veelal bij Lampe aan de Gedempte Singel in Assen, waar Jan Venhuizen werkte. Blues en jazz hadden mijn voorkeur. Maar Lampe had relatief weinig op dat gebied. We moesten het van de import hebben. Ik kende Arend Jan Heerma van Voss, de journalist en latere directeur van de VPRO. Hij schreef ook de hoestekst voor Praise the Blues en woonde in Amsterdam. Als platenzaak Concerto weer wat nieuws had, kreeg ik van hem een seintje. Ik had dus een aardige verzameling en vaak kwam Harry Muskee, die toen nog als corrector bij de krant werkte en bij The Old Fashioned Jazz Group speelde, na werktijd bij mij naar die muziek luisteren. Later bij C+B haalden we van die elpees ook wel nummers af voor ons eigen repertoire. In 1962/1963 kregen we de kans om een aantal van die bluesgiganten live te zien. In Den Haag, in de oude Houtrusthallen, was het American Folk Blues Festival. Ik heb daar de platen van. Harry, Eelco en ik zijn er geweest. Eddie Boyd, Memphis Slim, John Lee Hooker, Buddy Guy, Big Mama Thornton; we hebben ze allemaal gezien. De fascinatie voor de blues werd er alleen maar door versterkt, evenals de overtuiging om zelf op dat gebied actief te zijn."

xWillyMiddelinterview7Over The Rocking Strings: "Op zekere dag stond Eelco Gelling bij mij op de stoep. Ik vond hem toen al een hele goede gitarist. Hij was lid van The Rocking Strings en zij zaten met het probleem dat hun bassist Nico Schröder in verband met zijn geloof en studie niet op zondag mocht spelen. Hij vroeg of ik bij hen wilde komen. Nou, dat wilde ik wel. We repeteerden in die tijd in de kelder onder de flat van de familie Kinds aan de Groen van Prinstererlaan. We speelden afwisselend met The Old Fashioned Jazz Group, waarvan Harry Muskee toen nog deel uitmaakte, in The Blue Corner. Harry Muskee zong af en toe een nummer met ons mee. Zijn liefde voor de blues werd alsmaar groter en uiteindelijk stapte hij als zanger naar The Rocking Strings over. Toen we steeds meer bluesmuziek gingen spelen, werd het tijd voor een nieuwe naam: Cuby & the Blizzards. Dick Beekman verving Wim Kinds als drummer. Ik had inmiddels al mijn bijeengespaarde centjes gestoken in een heuse basgitaar van het merk Burns. Daarmee heb ik al die jaren gespeeld."

Over het creatieve proces: "Ik zag er dan wel stoer uit op die foto’s en op het podium, maar ik feite was ik een verlegen jongen, een beetje teruggetrokken. Harry Muskee was anders en vanaf het begin al een bijzondere knaap. Hij had iets over zich wat hem later als zanger en boegbeeld van C+B goed van pas kwam. Harry en Eelco maakten de nummers. Harry schreef dan de teksten en Eelco de muziek. Soms zei Eelco tegen me: Ik zou het mooi vinden als je de baspartij zo-en-zo zou willen spelen. En dan deed hij dat gewoon voor. Maar vaak gebeurde het dat Harry en Eelco een nummer voor het eerst deden en dan viel je gewoon in, op je eigen manier. Somebody Will Know Someday bijvoorbeeld. Herman Brood kwam met dat piano-rifje en speelde het voor. Ik bedacht er de baspartij bij. De anderen deden hun eigen deel. Je stemde dat dus op elkaar af en tijdens de concerten probeerde je dat verder uit, totdat je de ideale versie had."

Over de plaatopnamen: "We hadden de single Stumble and Fall bij platenmaatschappij CNR gemaakt. Onze manager Jan Venhuizen legde contact met Phonogram. Ik weet nog goed dat producer Tony Vos naar ons kwam kijken bij Boele Geerts... Hij zag er wel wat in en we kregen een contract. Vervolgens namen we enkele singles en onze eerste LP Desolation met Tony Vos als producer op. Ik kan me over alle opname-sessies eigenlijk niet veel meer herinneren. Tijdens het American Folk Blues Festival hadden we ook Willy Dixon gezien. Die speelde de contrabas, fantastisch. Die sound van hem vond ik geweldig. Ik speelde ook met een wat zwaar, zoemend basgeluid. We namen Groeten uit Grollo op bij Phonogram in Hilversum. Aan de studio grensde een gymzaal. Via een luik kon je vanuit de studio in die zaal komen. Om mijn bas die zoemende sound mee te geven, hebben we de basbox in die gymzaal gezet. Daardoor kreeg je dat bijzondere effect. Met die elpee zijn we toch wel een aantal dagen beziggeweest. Praise the Blues met Eddie Boyd was in één dag gebeurd. We repeteerden in Grolloo van maandag tot en met donderdag. Op vrijdag namen we die plaat op."

XWillyMiddelinterview2 kopie

Over het alcohol- en drugsgebruik: "Wij dronken in die tijd veel. Ik ook. We repeteerden twee, drie keer in de week in Harry’s boerderij in Grolloo. Dan begonnen we bijvoorbeeld om twee uur ’s middags. Na een uurtje kregen we dorst en gingen we iets drinken bij Hofsteenge, waar we kind aan huis waren en altijd fantastisch zijn opgevangen. Vaak kwamen we daar de rest van de dag niet meer weg en werd er alleen maar gedronken, gebiljart  en geouwehoerd. Tijdens de optredens hadden we meestal om de vier nummers een pauze. De zaaleigenaren vonden dat prettig, vanwege de omzet. Wij hadden daar geen enkel bezwaar tegen, want pauze betekende gratis bier voor ons. Die pauzes liepen vaak uit, omdat wij druk aan het zuipen waren. En het publiek maar klagen over die lange pauzes... Toen Herman Brood bij ons kwam, deden de drugs hun intrede. In die jaren dat ik erbij was, hebben Harry en Eelco daar weinig van gebruikt. Een keer een jointje of een pilletje misschien. Maar het bleef vaak bij alcohol."

XXMiddel3"Ik heb nooit aan drugs gedaan, op één keer na. Het gebeurde in de Sneek-week van 1967. Dat was in die jaren een groot evenement en wij speelden daar enkele avonden achtereen. Op maandagavond kregen wij bezoek van Rob Hoeke, ook een notoire gebruiker. Die kwam rechtstreeks uit Parijs en had een hele partij peppillen bij zich, amfetamines, dus speed. Wist ik veel! Herman Brood nam ze uiteraard en Eelco ook. Tegen mij zeiden ze: Joh, probeer nou eens wat, dat helpt je door de komende dagen heen. Nou dat heb ik geweten! Drie nachten niet geslapen, overdag volledig hyper, totaal over de rooie. Wat een rotzooi. Ja, de jongens vonden dat wel mooi natuurlijk. Die Willy… Maar ik… Op donderdag gingen wij weer naar Assen terug, omdat we een fotosessie hadden voor de elpee Groeten uit Grollo. Ik was toen zo verschrikkelijk ziek en dat kun je op de hoesfoto wel zien, ook al is die in hippiestijl bewerkt. Maar iedere keer als ik die elpee zie, weet ik nog precies hoe beroerd ik eraan toe was. Dat was eens, maar nooit meer en daar heb ik me ook zonder moeite aan gehouden."

Over de incidenten: "Harry Muskee heeft het altijd zo verteld dat ik de directe oorzaak zou zijn geweest dat Dick Beekman uit de groep werd gezet. Dat verbaast me. Inderdaad was het zo dat Dick wat kasgeld voor kleine uitgaven en zo voor ons beheerde. Bij café Jan Dekker in Assen kwam ik hem vaak tegen, en Dick zat daar dan uitgebreid te eten. Ik heb een keer iets gezegd in de trant van: Hoe kan dat nou, waar haalt hij dat geld vandaan? Vervolgens kwamen er allerlei beschuldigingen dat Dick geld uit onze kas haalde. Uiteindelijk is Beekman uit de groep gezet en is er contact gelegd met Hans Waterman. Harry en Eelco gingen met zijn ouders praten, want Hans was nog erg jong, maar hij verving Dick Beekman als drummer."

xWillyMiddelinterview1"Het verhaal dat Hans Kinds uit de band is gezet omdat hij weigerde een rondje te geven, klopt. We speelden in Apeldoorn en gingen voor ons optreden even wat drinken. Hans gaf eigenlijk nooit een rondje en dat irriteerde soms enorm. Eelco Gelling was daar zó pissig over dat hij tegen Hans zei: Nou geef jij een rondje of anders kun je opsodemieteren. Hans dacht dat het bluf was en weigerde iets voor ons te bestellen. Vervolgens lag Hans dus prompt uit de band. Ongelooflijk, maar waar. Er zat achteraf gezien wel meer achter. Harry en Hans, dat liep niet altijd even lekker. Ook denk ik dat Harry en Eelco van mening waren dat de bezetting binnen de groep met piano, bas, drums, sologitaar en zang voor de blues die wij speelden wel goed was en dat wij het zonder slaggitarist konden stellen. Dat speelde zeker mee, maar de breuk zelf werd wel degelijk door Hans Kinds' zuinigheid veroorzaakt."

Over de optredens: "In die beginperiode speelden we eigenlijk alleen maar hier in de regio. In cafe’s en dergelijke. Vaak stonden we op het biljart voor een paar mensen te spelen. In Het Concerthuis in Assen, wat nu De Nieuwe Kolk is, hebben we ook vaak gestaan. Daar waren sowieso ook veel optredens voor militairen van de kazerne. Ik kon er makkelijk naar binnen, want mijn moeder en zus deden daar de garderobe en een oom van mij was er toneelmeester. Er traden vaak grote bands op, The Skymasters, maar ook The Jumping Jewels."

xWillyMiddelinterview9 kopie"Onze doorbraak kwam in 1964, in de Amsterdamse club Sheherazade. Die tent zat hartstikke vol. Je hoorde opmerkingen als: Ach, die boeren, dat zal wel niks zijn. In het publiek zaten veel prominenten. Wij speelden binnen korte tijd de hele zaak plat. Dat was het begin van ons landelijke succes. Hitweek was erbij en pushte ons. Er werd toen veel over ons geschreven en dat leverde veel optredens op, overal in Nederland. We zijn in die tijd ook naar Italië geweest. Met chauffeur Dries Middelbos en Miep, de vriendin van Harry. Zeven personen en alle apparatuur in dat VW-busje, een maand naar het Garda-meer, waar we onder meer hebben opgetreden in Maderno. Toen we voor het eerst moesten tanken, deden we onze deur open en stapte Dick Beekman zo in een emmer water. Harry, die mij wel een beetje een groentje vond, zei tegen mij: Willy, je bent nog nooit in het buitenland geweest. Nou ga je voor het eerst die grote bergen zien in Oostenrijk. Het was heel indrukwekkend."

Over de nukken van Harry: "Ik heb over het algemeen met Harry nooit problemen gehad. Wij konden het wel goed met elkaar vinden. Maar soms was hij gewoon moeilijk en uiterst irritant. Ik heb de vaak beschreven voorbeelden van dichtbij meegemaakt. Hans Kinds, die chauffeur was, heeft hem inderdaad uit de bus gezet omdat hij zijn gedrag spuugzat was. Voorts is Harry een keer vanuit Groningen terug gaan lopen naar Grolloo, omdat hij geen zin had om in Zaal Apollo op te treden. En ik ben een keer in Zandvoort achter Harry aangerend op het strand. Na de presentatie van de elpee Praise the Blues in Grolloo, vlogen wij van Eelde naar Schiphol. Wij moesten het hele weekend spelen in Zandvoort. John Mayall was er de eerste avond bij. In Grolloo was er gigantisch gezopen. Wij begonnen met spelen en na een paar nummers was Harry er helemaal flauw van. Hij liep boos weg. Ik ging achter hem aan om hem terug te halen. John Mayall zat in de zaal man, wat doe je nou? Maar Muskee verstopte zich en op een gegeven moment was ik hem kwijt. Wij hebben het optreden afgemaakt met John Mayall. Op zich was dat ook wel weer mooi natuurlijk."

XXMiddel4

"Het verhaal van Middelburg is ook wel bekend. Er is wel beweerd dat Harry (op de foto hierboven met Willy en Eelco tijdens de Sneek-week van 1966) daar niet wilde spelen, omdat de piano niet goed was gestemd, maar mijn herinneringen zijn iets anders. We gingen al in de ochtend uit Grolloo weg. Harry sliep dat hele eind in de bus aan één stuk door. Het podium daar stond helemaal vol met andere spullen en was niet beschikbaar. Aan de zijkant van de zaal hadden ze een alternatief podium gemaakt, op zich groot genoeg. Wij hebben alle apparatuur opgesteld en waren klaar om te beginnen. Vervolgens hebben we Harry wakker gemaakt. Hij ging naar binnen, keek even rond en zei: Dit bevalt me niet, hier treed ik niet op. En dat gebeurde dus ook niet. Wat moet je dan? Wij zijn er ternauwernood veilig weggekomen en werden daar zowat gemolesteerd."

Over het reizen: "Daar werd je inderdaad niet goed van. Dat VW-busje (de 'T-bone') reed niet zo hard. Dus maakte je lange dagen. Behalve ouwehoeren, slapen, drinken en lezen deed je uit verveling ook wel rare dingen. In die tijd had je pas na Zwolle vierbaanswegen. Als wij een auto inhaalden hadden we soms de gewoonte om onze blote konten tegen het raam te drukken. Brood trok ook regelmatig z’n broek naar beneden en draaide z’n kont naar ons toe. Wij stopten er dan kleingeld in. Vervolgens boog Brood dan extra diep door en poepte die munten er één-voor-één weer uit!"

xWillyMiddelinterview11Over Eddie Boyd en Van Morrison: "Eddie Boyd zagen we in 1963 op het American Folk Blues Festival en een paar jaar later maakten we de elpee Praise the Blues met hem. Ik beschouw het als een eer dat Eelco, Hans Waterman en ik hem hebben begeleid. Dat geldt ook voor John Mayall en Van Morrison. Die laatste liep middenin de nacht de studio binnen, waar wij bezig waren met Groeten uit Grolloo. Dan sta je wel even te kijken. Er is geschreven dat ik moest huilen toen ik hem zag, maar dat kan ik me niet herinneren. We hebben korte tijd met Morrison gerepeteerd en op vrijdagavond hadden we het eerste concert, in de Buitensociëteit in Deventer. De KRO-radio heeft dat opgenomen en uitgezonden. De rest van die concerten was een puinhoop, uiterst chaotisch. Die toer is dan ook niet helemaal afgemaakt. De VARA heeft nog een tv-clip van Morrison en ons gemaakt in de dierentuin van Wassenaar. Die werd geproduceerd door Sonja Barend en Ralph Inbar voor het programma Fanclub. Wij playbackten gewoon de originele opname van Mystic Eyes die Morrison met zijn eigen groep Them had gemaakt!"

Over Willy’s vertrek: "Ergens in december 1967 spatte de oorspronkelijke bezetting uit elkaar. We speelden in de oude Ahoy-hallen in Rotterdam. Daar was een festival waar ook Jimi Hendrix en The Bee Gees optraden. Wij gingen na afloop weer terug naar Drenthe, maar Herman Brood ging met de jongens van The Golden Earrings mee naar Den Haag. Daar is Herman opgepakt wegens drugsbezit. Hij is daarvoor in de gevangenis beland. Wij hadden het in die maand hartstikke druk, maar moesten Brood missen. Vervolgens is Herman ontslagen en dat was het begin van veel ellende. Voorts kwamen er ook allerlei andere problemen boven drijven en werden de onderlinge irritaties steeds groter. Eerst was er al dat akkefietje met Hans Kinds geweest, en vervolgens heb ik ook gezegd dat ik ermee kapte. Dat was een rigoureuze stap, maar ik was helemaal zat van dat reizen. Daarnaast was ik dat slopende bandbestaan beu. Bovendien wilde de groep ook naar een wat ander soort muziek toe. En daar had ik geen zin in. Dus ben ik er gewoon mee gestopt. Het was in één keer afgelopen. Jaap van Eik kwam in mijn plaats. Hans Waterman werd vervangen door Dick Beekman en toen is C+B in die bezetting doorgegaan. Dat was dus nog voordat die Zwolse jongens erbij kwamen. Maar voor mij was het einde verhaal."

XXMiddel2"Achteraf ben ik wel blij dat ik die keuze heb gemaakt. Ik had nauwelijks nog een klik met die basgitaar. Ik had deel uitgemaakt van The Blizzards. Wat moest ik nou in een ander bandje? Het was dus klaar. Ik heb nog wel twee keer met die afscheidsconcerten meegespeeld. In Bellevue in 1973 deed ik een paar nummers en Jaap van Eik, die overigens mijn overbuurman werd in de Groningerdwarsstraat, de rest. En voor de VARA-televisie in 1974 bij Nederpopzien (foto van Gijsbert Hanekroot naast stukje over de Edison hieronder). Ik had al een aantal jaren niet meer gespeeld en er was mij verteld dat we zouden playbacken. Pas 14 dagen voor de opnamen werd duidelijk dat het uiteraard wel live was. We hebben toen een aantal dagen in de studio gezeten en pakweg tien nummers ingestudeerd. Herman Brood was er ook bij en was toen al druk in de weer met spuiten, in combinatie met alcohol. Hij dronk marasquin, een mierzoete likeur. Als je daar wat van neemt, vallen de tanden bij wijze van spreken zó uit je mond… Maar Herman dronk makkelijk één, twee flessen per dag van dat spul. Daar zat ik dan bij en ik dacht: Ja dat is toch wel een raar wereldje, niks meer voor mij."

XXMiddel5

"Ik heb daarna nooit meer een basgitaar aangeraakt. Vele jaren heb ik ook geen contact meer met Harry gehad. Hij heeft mij wel diverse keren gevraagd of ik bij een optreden kwam kijken, in De  Oosterpoort of in De Kolk, maar ik heb ze na mijn vertrek nooit meer live gezien. Geen één keer! Ik wilde dat niet, omdat ik er moeite mee had dat nummers die wij altijd speelden en waarmee wij succes hadden, door anderen werden uitgevoerd. Ik had geen behoefte daarmee te worden geconfronteerd. Dat heeft best lang geduurd hoor. Pas de laatste jaren is dat contact met Harry weer hersteld en heb ik hem nog vaak ontmoet."

Over die eerste jaren: "Waarom is de periode 1965-1967 zo belangrijk voor velen? De mensen komen er steeds weer op terug. Ik denk omdat men die originele bezetting, met Herman Brood erbij, toch de beste vond. En omdat die eerste platen authentiek waren en heel dicht tegen de blues aanleunden zoals wij die voor ogen hadden. Wij speelden vanuit ons binnenste om zo gepassioneerd mogelijk de blues uit te dragen. Kijk, bassisten als Jaap van Eik en Herman Deinum waren vele malen beter dan ik. Geen twijfel over mogelijk. Maar net zoals die oorspronkelijke bluesbassisten speelde ik uit het hart en dat gold ook voor de rest van de band. Later werd het allemaal wat technischer. Fantastische musici, maar meer op routine. Tenminste dat vind ik. Als je nu naar die eerste platen luistert, hoor je een stem en een sound die je nog steeds bij de strot grijpen. Ook Daniel Lohues vond dat mooi. Op die laatste C+B-elpee Cats Lost heeft hij de sound en stijl terug willen brengen naar de beginjaren van Desolation en Groeten uit Grollo. Die heeft hij helemaal geanalyseerd. Althans, zo heeft hij mij dat verteld."

xWillyMiddelinterview4Over de Edison: "In maart 1968 kreeg C+B een Edison voor Desolation. Die werd tijdens het Grand Gala du Disque door Wim Sonneveld uitgereikt. De toenmalige bezetting verscheen op het podium. Dus anderen namen de honneurs waar voor een elpee waarop zij niet eens hadden gespeeld! Die Edison kwam later terecht in café De Grot in de Asser Singelpassage, achter de bar in een kastje. Toen dat café failliet ging, heb ik die Edison mee naar huis genomen. Hij heeft hier dertig jaar in huis gestaan en niemand heeft er ooit naar gevraagd. In 2001 werd Harry zestig en kwam er in de boerderij in Grolloo een tentoonstelling. Daar kwam die Edison in een vitrinekast en uiteindelijk wilde Harry hem zelf graag hebben. Het beeldje bevindt zich nu definitief in het C+B Museum."

Over de laatste periode van Harry: "Toen hij vorig jaar zeventig werd, op 10 juni, was er een feestje waar hij door Johan Derksen alsnog een gouden plaat kreeg voor Groeten uit Grollo. Er was wat gedoe over, achteraf gezien onbelangrijk. De volgende dag zouden Hans Waterman en ik, in het kerkje van Grolloo als onderdeel van het festival, worden geïnterviewd door Jeroen Wielaert. Harry zou daar niet aan meedoen, maar zou wel aanwezig zijn. Ik had daar echter weinig trek meer in door het gedoe rond die gouden plaat en besloot om niet aan dat gesprek deel te nemen. De volgende dag, zaterdag 11 juni, belde Harry me ’s ochtends op om te vragen hoe laat we in dat kerkje moesten zijn. Ik zei tegen hem dat ik er niet bij zou zijn en ook waarom niet. Ik was er flauw van en vertelde Harry dat voor mij het boek van C+B definitief gesloten was. Harry was een hele tijd stil en zei toen: Zal ik je eens wat vertellen Willy? Voor mij gaat het boek binnenkort ook definitief dicht…
Dat was dus al op 11 juni, de dag van zijn laatste optreden. Die opmerking heeft mij lang achtervolgt en zal me ook altijd bij blijven…"

Venhuizenschoolmiddel 065Terugkijkend op C+B: "Ik ervaar mijn periode bij C+B als heel bijzonder, prachtig om meegemaakt te hebben. Ik heb er mijn hele verdere leven profijt van gehad, omdat veel mensen me toch kennen als de eerste bassist van de groep. Ik zet mezelf zeker niet op een voetstuk. Ik ben een gewone jongen en zo presenteer ik me ook. Maar het maakt toch verschil. Het creëert zelfs nu nog steeds openingen. En het is mooi om te zien dat die belangstelling voor C+B er nog steeds is en ook nog altijd groeiende lijkt. Ook het C+B Museum vind ik machtig mooi. Omdat Harry altijd door is gegaan, in good times and bad times, is dit museum er gekomen. Daar heb ik veel waardering voor. Ik vind het ook heel speciaal dat er nog steeds zoveel trouwe fans en liefhebbers zijn die heel enthousiast worden als je over The Blizzards praat en zelfs na al die jaren nog met nieuw materiaal aan komen zetten. Soms komt dat uit zeer onverwachte hoek. Dat heeft mij er met name de laatste tijd weer toe aangezet om me wat nadrukkelijker met die jaren bezig te houden, terwijl ik er toch heel lang afstand van heb genomen. Maar dat kwam ook door mijn werk, m’n gezin en andere beslommeringen. Ik realiseer me eigenlijk pas sinds 2001, met die eerste C+B tentoonstelling in Grolloo, wat we in de jaren zestig hebben neergezet en gepresteerd. En daar ben ik trots op. Uiteraard ben ik daarvoor heel veel dank verschuldigd aan mijn collega-musici uit die jaren, dus Harry Muskee, Eelco Gelling, Hans Kinds, Dick Beekman, Hans Waterman en Herman Brood!"
xWillyMiddelinterview10
Willy Middel (links), met Eelco Gelling (rechts) en Lou(rens) Leeuw
(midden), die als bassist
in de jaren zeventig deel uitmaakte van Red,
White & Blue, C+B en de Harry Muskee Band.

Naar boven