Hoofdstukindex:

Gitaarjongens
XGitaarjongensakkermangellingIn het voorjaar van 2013 organiseerde Henny Vrienten het project Gitaarjongens. Hij maakte een documentaire over enkele van zijn favoriete Nederlandse gitaristen en bracht ze samen voor een concert in Carré. Vrienten probeerde ook in contact te komen met Eelco Gelling, maar hij kon hem niet vinden. "Ja, dat hoorde ik," vertelt Akkerman. "Ik zat met Henny in een praatprogramma waar de één of andere lul van een presentator mij steeds uitmaakte voor Harry Sacksioni." Jan gromt afkeurend als hij eraan terugdenkt. "Henny vertelde dat hij Eelco niet te pakken kon krijgen. Ik heb Eelco toen een briefje geschreven met enkele herinneringen aan vroeger. Dat we in de boerderij van Harry briefjes naar elkaar zaten te tikken met dronkemans geneuzel en andere pseudo-psychologische onzin over een roerdomp die eigenlijk in de paalhouding moest staan. Ik eindigde met: Kom je nou nog of niet? Eelco’s reactie was dat hij dit niet kon weigeren. Nou, dat is toch een fantastisch gentlemen’s agreement? Ze mochten willen dat ze dat ooit in de politiek zo voor elkaar kregen."

Jan vertelt vervolgens dat bij het Gitaarjongens-concert in Carré eigenlijk niemand met Eelco wilde spelen. "Nou, ik wel! En het was één van de mooiste momenten van de avond. Niet alleen voor hem of voor mij, maar ook voor het publiek. Sommige mensen zaten met tranen in hun ogen toen hij het podium op kwam en aan de gang ging. Hoe slecht het overigens ook was, want er zat niet één rechte noot tussen. Maar het is hem vergeven."

"Bert Bijlsma, die mij al vijftig jaar boekt, kwam vervolgens met Eelco op de proppen voor die eindejaarsconcerten. Iedereen raadde het me af. Want Eelco? Die komt immers nooit op afspraken, dat kun je vergeten. Dat bleek wel uit het verleden. Nou, ik weet dat de verhouding tussen Harry en Eelco niet altijd even goed was. Naar mij toe hebben ze overigens nooit een slecht woord over elkaar gezegd. Harry heeft alleen zijn teleurstelling uitgesproken dat Eelco zelden op tijd was. Hij kon dat niet meer bolwerken. Daar kan ik me wel iets bij voorstellen. Als je met een bandje op een podium stond te wachten en Eelco ontbrak, omdat zijn hond dood was of omdat er geen treinen reden vanaf Ameland of een andere kutsmoes, ja wat moet je dan?"

XEelcoJanzwartwit"Maar zo extreem als Harry heeft meegemaakt ken ik Eelco niet. Eelco en ik hebben een automatische klik op dat gebied. Je respecteert elkaar door afspraken na te komen. Dat is een ethisch moreel iets, dat hij toch opbrengt voor mij en omgekeerd. Dus zei ik tegen Bijlsma: Als hij maar wel op tijd komt en zich aan de afspraken houdt. En zo is het ook gelopen. Eelco heeft voor ieder optreden globaal de stukken doorgenomen en de soundchecks gedaan, iedere middag vier uur achter elkaar. Geen kik. En laten er dan wat valse borrelnootjes tussen hebben gezeten. So what… Miles Davis heeft in z’n hele leven niet één rechte noot gespeeld! In 2014 was Eelco trouwens beter dan het jaar daarvoor. We deden een stuk van Robert Cray, I’ve slipped her mind, dat hij foutloos speelde, in driekwartsmaat, en waarbij hij prachtige mooie fills liet horen. In één keer was het er…"

In de jaren tachtig maakte Jan Akkerman regelmatig deel uit van de verschillende formaties rond Harry Muskee. Het waren de tijden van de Muskee Band, Muskee Gang of gewoon Muskee. "Ik deed mee als gastgitarist. Lekker toch? Andersom gebeurde dat ook wel. Ik heb het al eerder gezegd: We zochten elkaar altijd op. Ik herinner me het Kerstvolleybal-toernooi in Assen nog. Godsamme, ik heb zelden zo gelachen. Een hoop drank, veel gekkigheid, een pretsigaretje erbij, en maar giechelen, raar doen en spelen als een gek. En de volgende dag met een houten harsens rondlopen en kankeren dat het allemaal wel wat minder had gekund. Jelle Meinema en Rudi van Dijk deden ook mee. Ja die Van Dijk… Die stapte de volgende morgen ook met grijze neusgaten het conservatorium binnen hoor, om les te geven… Leuke gozer!"  

Naar boven