Hoofdstukindex:

De Amerika-frustratie
ZBlizzardsrondAmerikaJan Venhuizen wees er in zijn interviews op deze website al op dat het 'mislukte Amerika-avontuur' in 1969 uiteindelijk het begin van het einde was voor C+B, ook al hield de band het nog drie jaar vol. Het is altijd een wat onderbelicht hoofdstuk in de geschiedenis van de groep gebleven, maar het is een feit dat Harry Muskee een eventuele doorbraak van C+B in de Verenigde Staten heeft geblokkeerd.

Venhuizen en platenmaatschappij-vertegenwoordiger Anton Witkamp kwamen na besprekingen met Mercury Records uit Amerika terug met een dik vierjarig contract voor $70.000,- en mooie afspraken over het uitbrengen van platen, royalties en een toernee met John Mayall. Als ik er bij Eelco naar informeer, hoef ik m’n vraag niet eens af te maken. Hij interrumpeert me direct, want de frustratie en teleurstelling zitten hem na 45 jaar nog altijd bijzonder dwars.

"Man, daarvan heb ik zoveel spijt gehad dat het niet is doorgegaan. De timing om te gaan (1969) was toen perfect, naadloos. Net in de goede periode, met die hele alternatieve scene daar. Alles was zo geweldig geregeld, een platencontract, een toernee met John Mayall. We kregen godverdomme geld van tevoren en ... Aaahh (diepe zucht) ... My God ... We hoefden er niets voor te doen, alleen goed spelen fuck it! En reken maar dat we dat ook hadden gedaan. We bezaten toen precies de juiste mentaliteit om ons moeiteloos te kunnen profileren. In een paar maanden hadden we er meer geleerd dan in vijf jaar in Nederland."

ZEelcometlanghaar2Maar wat ging er dan precies mis? Eelco heeft de gebeurtenissen nog helder op het netvlies staan. "Vlak voordat we zouden gaan, kwam Harry naar ons toe en vertelde Jan en mij doodleuk dat hij het niet zag zitten en er niks voor voelde om te gaan. Vliegangst, heimwee, weet ik veel. Ik was verbijsterd, totaal knock-out. De teleurstelling zat er heel diep in. Achteraf hadden we er veel meer over moeten praten en dat hebben we niet gedaan. We hebben het als kennisgeving aangenomen, zoals zo vaak. Je wist gewoon dat als Harry negatief reageerde, het over en uit was. En dat hadden we in dit geval nooit zo makkelijk moeten accepteren. Dat neem ik mezelf ook kwalijk. We hebben als band vaak onenigheid gehad over relatief kleine dingen. Maar Amerika is toch wel een behoorlijk breekpunt geweest, zowel commercieel en muzikaal, en ook in de onderlinge relatie. Bij mij is dat onbewust gaan broeden en zeven jaar later barstte het alsnog."

Binnenkort het tweede deel van dit tweeluik: "Bij C+B werd aan geen enkele vorm van zelfreflectie gedaan."

Met dank aan Johan Gaasbeek, Bernard van der Putten, Jan Venhuizen, Gerrie van Barneveld en Arjan Vermeer.

ZEeelcometJandecember

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Naar boven