Hoofdstukindex:

Muzikaal geheugen
ZEelcoengitaarRdamEelco is in volle voorbereiding op de concerten die hij twee weken later moet geven. Hij is er nog wat onzeker over. Zijn oude Gibson Les Paul, waarop hij al sinds 1964 speelt, is voor dit doel volledig gereviseerd en hersteld door de Leidse gitaarreperateur Theo Nijssen. "Ik denk dat ik één van de weinigen ben die al zo lang met dezelfde gitaar doe. Al vijftig jaar dus."

Er gaan verhalen dat dit exemplaar ooit aan Keith Richards heeft toebehoord en is gestolen op toernee in Zweden. Via-via zou Gelling in het bezit zijn gekomen van deze gitaar. Hij kan het bevestigen noch ontkennen, maar acht het niet erg aannemelijk. "Ik heb er destijds nog contact over gehad met het management van The Stones," vertelt hij. "Ik heb uitgelegd dat het zeer onwaarschijnlijk is en ze hebben het er verder maar bij gelaten. Maar niets is natuurlijk onmogelijk," knipoogt hij.

Mijn vraag hoe het kan dat Gelling als geen andere gitarist zoveel herkenbare emotie in zijn gitaarspel legt, is tien minuten later al beantwoord, zonder dat ik er specifiek over begin.

ZVroegeBlizzardsDe afgelopen paar jaar heeft Eelco op muzikaal gebied bitter weinig gedaan. "Dat was stom, maar ik kon niet anders. Ik was leeg, uitgeput, helemaal leeggezogen door jarenlange vergeefse pogingen om mijn eigen bandjes goed op de rails te krijgen. Ik had moeite om zelfs maar naar mijn gitaar te kijken, en besef dat ik mijn goede vriend zwaar heb verwaarloosd. Nu die concerten met Akkerman eraan komen, moet ik dat allemaal weer opstarten. Het is lastig uit te leggen, maar ik ben mijn muzikale geheugen een beetje kwijt. Als ik speel, improviseer ik eigenlijk alleen maar. Bij Window of my Eyes hoort die solo er gewoon bij. Dat stoort me dan ook niet. Maar bij veel nummers ligt dat anders. Elke dag, ieder concert is nieuw, met een voortdurend wisselende sfeer. Dus speel ik ook steeds anders."

ZZeerjongeEelcobijkrantZijn dat dan die emoties waarover men het altijd heeft? "Ja, dat zijn dus de emoties van dat moment. Als ik elke solo hetzelfde zou spelen, heb je dat niet. Maar ik speel zoals ik me voel en dat horen de mensen ook. Mijn muzikale geheugen houdt me dan op de been. Dat betekent dat ik zó gefocust ben en zó in vorm, dat ik in een split second kan reageren en gevoelsmatig weet welke kant ik improviserend op moet. Als je dat level bereikt, dan is dat zeer aangenaam, heel bijzonder. Hoe hoger het peil komt, hoe meer relaxt je wordt, hoe meer je ontvangt. Dan heb je een moment dat je bijna begrijpt wat muziek is. Dat klinkt heel tra-la-la, maar is echt fantastisch."

Naar boven