Hoofdstukindex:

Gevoel
ZmetBoydenMayallWat me bij Eelco Gelling op voorhand fascineert is de bijna heilige overtuiging van zijn fans dat hij zich als gitarist onderscheidt omdat hij zo herkenbaar en met zoveel gevoel speelt. Was Gelling in zijn gloriejaren de beste sologitarist van Nederland? Van de wereld misschien?

Het blijft appels met peren vergelijken en eigenlijk doet het er ook geen moer toe. Eelco kon in 1968 met Van Morrison mee naar Amerika om diens solo-carrière op poten te helpen zetten. Johan Mayall (boven met Eddie Boyd en C+B in Amsterdam) en Alexis Korner vonden Gelling beter dan Eric Clapton.

Mayall wilde hem inlijven bij zijn Bluesbreakers. Eelco wees beide aanbiedingen resoluut van de hand. In het gesprek legt hij later uit: "Ik ontving een dikke brief van Morrisons manager met allerlei toezeggingen. Ook Mayall had plannen met me. Maar ik had C+B en dat was mijn band. Die zat nog helemaal in de lift. We praten over 1967 hè. Als ik was weggegaan hadden we alles voor niks gedaan. Ik was er toen van overtuigd dat we nog lang niet klaar waren en dat het beste nog moest komen. Ook in het buitenland. Ik weet precies waar ik nee tegen heb gezegd en wat ik heb laten liggen. Maar ik heb er geen moment spijt van gehad. Niet dus."

ZEelcometLouLeeuwEelco praat over muziek op een bijna spirituele wijze. Hij ervaart het leven anders dan je zou verwachten. Ongemakken, tekortkomingen, vervelende omstandigheden deren hem hoegenaamd niet. Het gaat om gevoel en respect. Twee voorbeelden. Als ik hem vraag naar de barre omstandigheden waaronder Harry Muskee in de jaren zestig in zijn Grolloose boerderijtje woonde, antwoordt Eelco (op de foto links met Lourens Leeuw, basgitarist in Red White & Blue) verbaasd: "Bar? Primitief? Nooit wat van gemerkt. Het was er wellicht wat frisjes, maar je was bij Harry THUIS weet je wel, en dat telde, meer niet."

En over zijn ervaringen met bluesheld Eddie Boyd, die enige tijd in de boerderij in Grolloo verbleef en met wie The Blizzards de elpee Praise the Blues opnamen, zegt Gelling: "Eén beeld zal me altijd bijblijven. Dat ik Boyd vroeg in de ochtend door het raampje van Harry’s boerderij naar Hofsteenge zag lopen, door de nevel. Zo’n forse, donkere man, met een langzame, zware tred. Dat beeld duurde slechts enkele seconden, maar het riep diepe gevoelens van rust op, ontroerend mooi, tot tranen aan toe."

Naar boven