Hoofdstukindex:

Eelco Gelling
XXRalphweb3De Cuby & the Blizzards waarmee Ralph toert, is uiteraard een band zonder Eelco Gelling. Erwin Java is dan al lange tijd zijn vervanger. "Erwin is echt een geweldige gitarist," zegt Ralph. "De versie van Hobo Blues op die live plaat uit Rotterdam in Luxor… Wow, helemaal te gek. Maar Erwin is anders dan Eelco. Logisch, want geen twee gitaristen zijn gelijk. Erwin is meer geschoold. Bij Eelco ontstond alles vanuit de chaos, vanuit zijn gevoel. Dat is ook meer mijn stijl. Ik heb één keer met Eelco op het podium gestaan, in Utrecht in 2005. En ik heb hem diverse malen gezien met zijn Blues Connection en Eelco Gelling Band."

De meeste indruk maakt Eelco echter op de DVD-box met de documentaire 40 jaar de Blues. "Daar zit een fragment uit België bij, volgens mij op het Bilzen-festival, waar C+B Don’t Know Which Way To Go speelt. Hoe Eelco dat nummer begint, daar kan ik wel een miljoen keer naar luisteren… Dat vind ik zó mooi, de melodie die daar uitkomt, die huilende gitaar, dat is niet gekopieerd, dat is echt, dat is Eelco. Het mooiste fragment dat ik ken. Op The Sky Is Crying doet hij dat ook prachtig. Tegenwoordig is muziek zo vreselijk bedacht, zo ontzettend geprogrammeerd. Terwijl de muziek van C+B voor een groot deel uit het onderbewuste kwam, heel spontaan. En dat is voor mij echte muziek. Zelf praat ik er niet te vaak over. Muziek beleef ik, dat is zó groot, dat kan ik niet zo maar onder woorden brengen. Als ik het gevoel krijg nummers op de automatische piloot te spelen, dan doe ik ze juist even niet meer. Omdat ik dan te veel kopieer in plaats van steeds die emotie te beleven. Maar ja, dat snapt toch geen mens…"

XXRalphweb24Grijpt Ralph als hij covers van anderen speelt, altijd terug naar de oerversie, dus het origineel? "Nee, zo’n nummer heb je een paar keer gehoord, je kent een paar tekstregels en daar doe je het mee. Net zoals die rondtrekkende bluesmuzikanten van vroeger. Die hoorden dan ergens een concurrent van ze een nummer spelen op een straathoek of in een juke-joint dat ze mooi vonden. Ze moesten zich dat snel eigen zien te maken en dat lukte niet altijd. Dus gaven ze er een eigen interpretatie aan, met vaak zelfverzonnen teksten. Daarom zijn er van die oude klassiekers zoveel verschillende uitvoeringen. Dat doe ik dus ook, want dat is het meest authentiek. Driekwart van de tekst van Come on in my Kitchen heb ik zelf gemaakt. Dat is zo gegroeid. Dat is mijn uitvoering. Dichterbij de oorspronkelijke blues kun je mijns inziens niet komen, qua emotie en beleving."

Naar boven