Hoofdstukindex:

Over de kritiek:
XXMuskeemetdikkeDerkseninkleur"Als ik de band iets duidelijk probeerde te maken, dan deed ik dat zo tactisch en vriendelijk mogelijk. Want het moest wel gezegd worden. Maar de heren musici zijn over het algemeen anders dan voetballers. Muzikanten zijn gevoelig, met name voor kritiek, en gauw op hun staart getrapt. Dat gold met name voor Harry. Die vond die kritiek niet terecht en al gauw ontstond bij de band het gevoel alsof ik alleen maar voor mezelf bezig was en allerlei dingen achter de ruggen van de heren om bekonkelde. Dat was absoluut niet zo. Ik kwam voor mijn hobby uit het westen rijden om alles zo goed mogelijk te regelen en dan kreeg ik vaak zo’n hele riedel over me heen… Ik kon nooit kwaad op Harry worden. Wel dacht ik steeds vaker: godverdomme, waar ben ik aan begonnen? Eigenlijk zette ik door al dat gedoe m’n vriendschap met Harry op het spel. Achteraf gezien was ik gewoon te veel vriend om ook het management te kunnen doen. Bovendien was het zóveel werk. Bij Voetbal International ging vaker de telefoon voor The Blizzards dan voor voetbalzaken…"

XXXXMuskeemetvuurtje"Het is definitief geknapt bij een concert in Kampen. We speelden daar op het plein in het centrum. Het was heel erg heet weet ik nog. Er werd door de band flink gezopen met dat warme weer en er werden ook wel andere dingen gebruikt, want de neuzen zaten goed vol. Dat was ook mijn taak hè? Ik moest dope regelen omdat de heren anders niet konden spelen. Ik heb heel wat keren met dat spul in mijn auto gereden dat ik dacht: als ik nou controle krijg, is m’n hele maatschappelijke carrière naar de kloten…Maar goed, na de pauze kwamen die jongens in Kampen het podium weer op. Wat bleek? Had Harry de set-list niet omgedraaid en begonnen ze weer van voren af aan precies hetzelfde te spelen als vóór de pauze… Iedereen had het in de gaten, behalve Harry… Ik stond te roepen en te gebaren, maar Harry snapte het niet en brulde: wat nou Derksen, is het weer niet goed? Nee natuurlijk was het niet goed, er klopte geen bal van. En ik maar weer verantwoording afleggen bij de organisatie. Ja, nu kun je erom lachen, maar ik had het schaamrood op de kaken. Er stond daar zo’n heel marktplein te kijken en al die mensen dachten: dat hebben we toch net al gehoord?"

Naar boven