Hoofdstukindex:

Over C+B 2: 
XLeukfeldtartikel18"Ik heb de opstart meegemaakt in 1995 van de nieuwe C+B (foto links, met onder meer Daniël Lohues), onder leiding van Johan Derksen en Henk Aa. In café Hofsteenge was die eerste bijeenkomst. Daar is ook het idee ontstaan om de groep uit het clubcircuit te halen en ze in de theaters te brengen. Johan Derksen zei: dat kun je wel willen, maar dan moet je wel kwaliteit leveren, dan moet C+B op één of andere wijze weer bij elkaar. En zo is die band weer samengekomen, maar dan zonder Eelco en Brood. Erwin Java is gebleven en de Zwolse jongens van vroeger, Hans la Faille, Helmig van der Vegt en Herman Deinum kwamen terug. Achteraf gezien een gouden greep natuurlijk. Opvallend genoeg is vanaf dat moment de aandacht voor die oude platen enorm toegenomen, meer dan in de jaren zestig zelf. Dat bracht ook de mythe rondom de oude groep terug. Oudere jongeren veerden op: C+B is er weer! Met natuurlijk een geweldige bezetting. Met Cat’s Lost pakten ze er ook een stuk jonger publiek bij. Met dat imago hadden ze nog jaren door kunnen spelen. Toen Harry overleed, was 2012 ook al bijna volgeboekt…"

XLeukfeldtartikel14"Muskee greep bij concerten vrijwel altijd terug op het bekende repertoire van de oude platen. Dat was een beetje makkelijk, maar dat kwam omdat Harry een broertje dood had aan repeteren. Hij was best wel lui hoor… Dat oude repertoire zat er geheid in natuurlijk. Daar komen de mensen voor, zei hij. Maar hij had weinig zin om nieuw werk in te studeren en hij bepaalde wat er werd gespeeld. Maximaal presteren met minimale inzet, dat was een beetje zijn insteek. Hij was erg gemakzuchtig en heeft dingen laten verslonzen, ook in de persoonlijke sfeer trouwens. Ik heb talrijke foto-exposities gehad, maar Harry is nooit wezen kijken. Hij heeft één keer een tentoonstelling van mij met foto's over hem geopend, bij de Asser Bluesdagen (foto boven). Het moest vaak van anderen komen, van zijn vrienden. Als hij in Assen uitwilde belde hij mij of ik de kennissen op wilde trommelen. Hij belde op de gekste momenten en soms wist ik al dat hij eindeloos over dit en dat wilde ouwehoeren. Je hoefde dan niks te zeggen, Harry lulde wel. Soms had ik daar helemaal geen behoefte aan en dan nam ik gewoon niet op als ik in de display zag dat hij het was. Dat was niet vervelend of onvriendelijk bedoeld, maar ja, Harry was Harry hè? En daar had je niet altijd zin in…"

Naar boven