Hoofdstukindex:

Over Harry en Eelco:
"Eelco is door de jaren heen veranderd vind ik, wat meer introverter, voorzichtiger. Soms is hij tijden onvindbaar, ongrijpbaar is misschien een beter woord. Vroeger was Eelco een flap-uit, geinmaker en humorist van hier tot Tokyo. Veel lachen, gieren, brullen, prachtig!"

XLeukfeldtartikel5"Ik heb Harry pas goed leren kennen toen hij op de Collardslaan woonde, op zo’n kamertje waar hij toen al knipsels van blueslegendes aan de muur had hangen. Z’n moeder was overleden, z’n vader was met een andere vrouw, en Harry had het ouderlijk huis verlaten. Bovendien had hij toen net die ellende met Miep Huisman achter de rug. Hij was zeer depressief. Ik weet nog dat ik hem een keer op de Torenlaan zag, tegenover het pand van de Drentsche en Asser Courant. Hij zat daar op een hekwerk, met zo’n houtje-touwtjejas aan, geweldig te siepen. Harry kon enorm in de put zitten, in zichzelf gekeerd en 24 uur later was dat zomaar weer anders. Soms was hij onmogelijk in de omgang. Ik ben wel bij hem weggegaan dat ik dacht: bekijk jij het maar lekker en de volgende dag was alles weer ok. De mensen hebben dat predikaat op hem gedrukt dat hij altijd zo teruggetrokken was, maar dat was eigenlijk helemaal niet zo."

"De ene keer was het zwart, de andere keer wit bij Harry. We speelden bijvoorbeeld samen voetbal bij Achilles 1894 (foto linksonder) of in dat beruchte café-elftal van Johan Derksen. Harry voetbalde veel en graag. Op het veld had hij vaak mooie uitspraken: corners moesten op 'melkbussenhoogte' worden voorgegeven, als de tegenstander wankelde, waren ze 'panklaar' en verdediger Jan Houwing gaf hij regelmatig de opdracht 'BCNV', wat een afkorting was van Bij Corners Naar Voren… Als het echter niet liep, gooide hij geweldig zijn kont tegen de krib. Dit is volkomen waardeloos, ik schei ermee uit en ik kom hier nooit meer, riep hij dan. En twee dagen later belde hij me weer: gaan we nog trainen vanavond Rudy?"

"Privé was Harry anders dan wanneer hij Cuby was. Dat had te maken met zijn diverse interesses maar ook met de druk die hij als muzikant en frontman voelde. Dat kan niet anders. Inderdaad, de verhalen over zijn enorme belangstelling voor kunst en literatuur zijn waar. Maar ook dat hij het vaak beter wist en altijd die kennis wilde spuien, achter elkaar door. Daar werden we soms doodziek van, zeker als hij Voetbal International en de Haagsche Post had gelezen. Het was bekend dat hij altijd zeer intellectuele en ingewikkelde boeken las, maar als je onverwachts bij hem thuis kwam zat hij gewoon naar kookprogramma’s op Duitsland 2 te kijken hoor, da's ook een waarheid als een koe. Dat vond hij prachtig. Of hij had alleen het testbeeld aan met allerlei lawaai-muziek erachter of één of ander natuurprogramma dat niks voorstelde."

xLeukfeldtartikel30"Men beweert dat hij moederziel alleen in die boerderij zat. Ja, in het begin misschien, maar Harry kon helemaal niet alleen zijn, nog geen dag. Hij had mensen om zich heen nodig, vandaar dat hij het familieleven van anderen altijd zo geweldig vond. Wij hadden een gezin met vijf kinderen en Harry kwam vaak bij ons thuis. Mijn moeder bakte wel krentenbrood voor hem en zette koffie en dan riep hij steeds: wat een mazzel heb jij man, het is allemaal zo gezellig hier! Als hij voetbal bij ons kwam kijken, zei mijn vader vaak: kom Harry, we pakken een borrel en dat vond hij geweldig, het familieleven, dat hij zelf altijd had gemist maar dolgraag had willen hebben." 

"Door de bank genomen was Harry gewoon een gezelligheidsdier. In de cafés ook. Hij voerde altijd de boventoon. En dan ging het lang niet altijd over de kerken in Dresden hoor, waar hij alle namen van kende. Ook de verhalen dat hij altijd zo zielig door die bossen zeulde. Onzin, natuurlijk ging hij wel het bos in. Maar ik ken mensen die meer in het bos zaten dan hij. Daar moest hij altijd wel om lachen als ik dat tegen hem zei. En één ding is zeker: mensen die hem nastonden, daar was hij hartstikke goed voor. Als ik ergens mee zat, kon je altijd als eerste op hem rekenen, zo was hij. Maar als je het bij hem verprutst had, kon je het helemaal schudden. Dat kwam nooit meer goed. Hij was geen ruziemaker en wilde ook nooit wat uitpraten. Als we wat onenigheid hadden, moest daar gewoon een tijdje overheen gaan. Dan moest je elkaar maar drie, vier weken niet zien en dan genas het allemaal vanzelf wel."

Naar boven