Hoofdstukindex:

Twijfel
Ondanks het commerciële succes sloeg rond 1967/1968 bij Boudewijn de twijfel toe over zijn muzikale toekomst. Hij is er zelf kort doch krachtig over: "Ik had succes, maar op den duur was hetgeen ik deed niet bevredigend meer en soms zenuwslopend. Ik wilde gewoon wat anders." Artistiek kwam hij zelfs in een impasse terecht, bekent hij openhartig.
Hij legt uit: "Ik had dan wel die hits en dergelijke, maar de tijd veranderde snel. Het barste in het circuit van de nederbeat-bands, die de zalen plat speelden. Het uitgaanspubliek wilde dat ook: rauwe muziek, dansen, helemaal uit je dak gaan. Ik had geen eigen band omdat ik altijd met studio-muzikanten werkte. Dus bij optredens kwam ik alleen het podium op met m’n Spaanse gitaar en dan was ik dat gozertje van die lullige liedjes weet je wel. Het publiek zat niet op die luisternummers van mij te wachten en liet dat ook steeds meer merken. Ik twijfelde dus hevig of ik wel met dat Nederlandstalige repertoire door moest gaan."

XXGroot3Boudewijn overwoog naar de Engelse taal over te stappen, maar aarzelde lange tijd. In een poging om de buitenlandse markt te veroveren, bracht hij al in 1967 onder de naam Baldwin een single met Engelstalige versies uit van Land van Maas en Waal (Land at Rainbow’s End) en Verdronken Vlinder (Beautfiul Butterfly). Er werden naar zijn eigen zeggen ruim 500 stuks van verkocht. "Die teksten werden niet begrepen en de paar Engelsen die het gehoord hebben, zullen zich voornamelijk hebben verbaasd over dat merkwaardige accent."
Terwijl De Groot zich beraadde over zijn toekomst, had hij een ontmoeting met Harry Muskee die hem nog zeer helder voor ogen staat. "Ik zal het nooit vergeten. Harry zei, waar anderen bij waren, met nadruk tegen me: Boudewijn, wat jij doet, daar heb ik zo’n bewondering voor. In het Nederlands, helemaal in je eentje, tussen die beatbands die allemaal hetzelfde spelen… Ik was zeer verbaasd en dacht: Wauw, dan beteken ik kennelijk toch nog wel iets voor sommigen die het kunnen weten."

Lachend: "En vanaf dat moment hield ik zielsveel van Harry… Ik snap het nu wel. Ondanks het feit dat onze muziek mijlenver uit elkaar lag, zag hij kennelijk in mij toch een soort zielsverwant, iemand die zijn eigen gang ging en deed wat hij wilde. Terwijl ik al een tijdje van binnen met mezelf worstelde: O mijn god, niemand vindt het meer goed wat ik doe. Hij stak me dus duidelijk een hart onder de riem en dat heeft me zeer goed gedaan."

Naar boven